Lata osiemdziesiąte dwudziestego wieku przyniosły dla Andrzeja Stasiuka ogromne zmiany. Przede wszystkim nie chciał już mieszkać, w dużym zatłoczonym mieście, co sprawiło, ze wkrótce przeniósł się do wsi Czarne w Beskidzie Niskim. W tym to okresie nieco zaniedbuje swoje pisarstwo, jednakże czyni to na rzecz założenia własnego wydawnictwa i wydrukowania swych powieści, wierszy i opowiadań. Powieści, które w tym czasie pisze Andrzej Stasiuk są w dużej mierze zdominowane miejskimi klimatami. Przede wszystkim jednak ukazują one ogromne przywiązanie pisarza do wsi, do prostoty codziennego życia, a także do obecnej tutaj ciszy i spokoju. W okresie tym powstały opowiadania typu "Opowieści galicyjskie", "Dukla" i "Zima". Ten typ opowiadań nawiązuje przede wszystkim do krajobrazów, zwierząt, rolnictwa i maszyn. Powieści z tego okresu można porównać do historii lokalnych, które są pełne niewiarygodnych opowieści, opisów a także przepięknych porównań i metafor. Stasiuk zostawia szare ulice miast i przenosi się do pięknej wsi, jej walorów oraz uroków.




zdjęcie z Wikipedii

---

Zobacz

Polski prozaik

Andrzeja Stasiuka krytycy literaccy nazywają często, jako jednego z najpopularniejszych buntowników polskich, który zasłynął nie tylko z pisarstwa. Biografia prozaika nie jest lekka i nikt nie może uznać jej za prostą. Bunt w osobowości Andrzeja Stasiuka ujawnił się już w szkole podstawowej, w której to żaden z nauc...